دلبر جانان من برد دل و جان من

برد دل و جان من دلبر جانان من

از لب جانان من زنده شود جان من

زنده شود جان من از لب جانان من

اين دل حيران من واله و شيدا توست

واله و شيداي توست اين دل حيران من

دخترک خنده کنان گفت که چیست

راز این حلقه زر

راز این حلقه که انگشت مرا

این چنین تنگ گرفته است به بر

راز این حلقه که در چهره او

این همه تابش و رخشندگی است

مرد حیران شد و گفت :

حلقه خوشبختی است حلقه زندگی است

همه گفتند : مبارک باشد

دختر گفت : دریغا که مرا

باز در معنی آن شک باشد

سال ها رفت و شبی

زنی افسرده نظر کرد بر آن حلقه زر

دید در نقش فروزنده او

روز هایی که به امید وفای شوهر

به هدر رفته هدر

زن پریشان شد و نالید که وای

وای این حلقه که در چهره او

باز هم تابش و رخشندگی است

حلقه بردگی و بندگی است

فروغ فرخزاد

گل من خبر نداری  دل گلدونت می گیره

اگه پژمرده باشی گلدونت برات بمیره

گل من نگو که اونجا دل تو برام می گیره

گل من نگو شکستی گلدونت برات بمیره

تو را تا اوج می خواهم

برای ناز چشمانت چه بی صبرانه می مانم

دلم تنگ است و بی یادت در این غربت نمی مانم

تو هستی در وجود من تو را هرگز نمی رانم

تو را از بس زلالی دوست دارم

تو رااز بی مثالی دوست دارم

اگرچه شاخه گلی هم ندارم

تو را با دست خالی دوست دارم

بي تو، مهتاب شبي، باز از آن کوچه گذشتم،

همه تن چشم شدم، خيره به دنبال تو گشتم،

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق ديوانه که بودم.

در نهانخانه جانم، گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد،

عطر صد خاطره پيچيد:

يادم آمد که شبي با هم از آن کوچه گذشتيم

پر گشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.

تو، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت.

من همه، محو تماشای نگاهت.

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فروریخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آمد: تو به من گفتی:

" از این عشق حذز کن!

لحظه ای چند بر این آب نظر کن،

آب، آیینه عشق گذران است،

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است،

باش فردا، که دلت با دگران است

تا فراموش کنی، چندی ازاین شهر سفر کن"

با تو گفتم: حذر ازعشق؟- ندانم

سفرازپیش تو؟هرگز نتوانم،

نتوانم!

روز،اول که دل من به تمنای تو پرزد،

چون کبوتر،لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی، من نه رمیدم، نه گسستم ..."

بازگفتم که: "تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

حذرازعشق ندانم، نتوانم"

اشکی از شاخه فروریخت

مرغ شب، ناله تلخی زد و بگریخت...

اشک درچشم تو لرزید،

ماه برعشق تو خندید

یادم آمد که: دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم.

نگسستم، نرمیدم.

رفت در ظلمت غم، آن شب و شبهای دگرهم،

نه گرفتی دگرازعاشق آزرده خبر هم،

نه کنی دگرازآن گوچه گذرهم...

بی تو، اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم

فریدون مشیری

خیلی سخته اون کسی که گفت واسه چشات میمیره
بره و دیگه سراغی از تو و نگات نگیره
خیلی سخته توی پاییز با غریبی اشنا شی
اما وقتی که بهار شد یه جوری ازش جدا شی
خیلی سخته که دلی رو با نگات دزدیده باشی
وسط راه اما از عشق یه کمی ترسیده باشی
خیلی سخته بری یک شب واسه چیدن ستاره
ولی تا رسیدی اونجا ببینی روز شد دوباره

وقتی از غربت ایام دلم می گیرد
مرغ امید من از شدت غم می میرد
دل به رویای خوش خاطره ها می بندم
باز هم خاطره ها دست مرا می گیرد

به نسیمی همه راه به هم می ریزد
کی دل سنگ تو را اه به هم میریزد؟
سنگ در برکه می اندازم و می پندارم
با همین سنگ زدن ماه به هم می ریزد!
عشق بر شانه هم چیدن چندین سنگ است
گاه می ماند و گاه به هم می ریزد
هر چه را عقل به یک عمر به دست اوردست
دل به یک لحظه ی کوتاه به هم می ریزد
اه.یک روز همین اه تو را می گیرد
گاه یک کوه به یک کاه به هم میریزد...

گفتمش دل می خری؟پرسید چند؟
گفتمش دل مال تو تنها بخند...
خنده کرد و دل زدستانم ربود
تا به خود باز امدم او رفته بود
دل ز دستش روی خاک افتاده بود
جای پایش روی دل جا مانده بود...

یه رفیق بودی اما صد تا دردسر بودی
اما از تو هیچ وقت نبریدم
تو رو از خودم می دیدم
پشت سر همه غریبه رو به روم دیدم فریبه
اما فکر کردم کنارم شانه های یک رفیقه
داشتم اشتباه می کردم تو رفیق من نبودی
من تا اخر با تو بودم تو از اولم نبودی
داشتم اشتباه می کردم که تمام زندگیمو به دستای تو دادم
حالا اینجام تک و تنها برگ خشک یه درختی غرق بادم
نوش جونت اگه بردی نوش جونت هر چی خوردی
تو رو هیچ وقت نشناختم نوش جونم اگه باختم

باز هم مطلب ارسالی توسط دوست عزیزم ایهام.

دلم می خواهد از این خانه بگریزم
دلم می خواهد از اینجا روم جایی
به محرابی به سردابی
میان چشمه آبی
به هرجایی که آنجا خلوتی باشد
ز آدمهای بی مصرف تهی باشد
به جای این همه بیگانه
آنجا همدلی باشد
به جای این همه تکرار بیهوده نویی باشد
کسی از جان برای من سخن گوید
کسی از عشق و شیدایی نشان جوید
دروغستان شمیم غنچه های راستی بوید
همه بیگانه با خودخواهی و نخوت
همه آزرده از سیم و زر و ثروت
برون از شهوت و از حرص و از نکبت
بهاری باشد و گلهای شب بویی
به باغ خلوتی آبی روان جویی
صدای نغمه بلبل که آید از سر کویی
روم ای کاش روزی آخر دنیا
به آرامش رسم در کلبه ای زیبا
نیاندیشم من از پیدا و ناپیدا
کدامین راه بر آنجا رسد یاران
نمائیدم نشان از راه بی پایان
که شاید یابمش در اوج کوهستان
و شاید هم به دریا ، ابر یا باران
چه نزدیک است آن باغی که می گفتم
چه شیرین است رویایی که می جستم
هم اکنون دست خود بنهاده در دستم ....

در گفتن تو همیشه من لال ترینم
در اوجی و من همیشه بی بال ترینم
افتد ز درخت میوه اش گر برسد
بر روی درخت عشق من کال ترینم.

۵ وارونه چه معنا دارد؟  
خواهر کوچکم از من پرسید.
من به او خندیدم.
کمی ازرده و حیرت زده گفت:
روی دیوار درختان دیدم.
باز هم خندیدم.
گفت دیروز خودم دیدم پسر همسایه یه ۵ وارونه به مینو می داد.
انقدر خنده برم داشت که طفلک ترسید.
بغلش کردم و بوسیدم و با خود گفتم:
بعدها وقتی غم سقف کوتاه دلت را خم کرد
بی گمان می فهمی ۵ وارونه چه معنا دارد.

یکی بود یکی نبود  زیر گنبد کبود  لخت و عور تنگ غروب  سه پری نشسته بود
زار و زار گریه می کردن پریا    مثل ابرای بهار گریه می کردن پریا
پریای نازنین  چه تونه زار می زنین  نمی گین که برف می یاد
نمی گین بارون می یاد   نمی ترسین پریا
پریا گشنتونه   پریا تشنه تونه   پریا خسته شدین   مرغ پر بسته شدین
دنیای ما قصه نبود   پیغوم سر بسته نبود    دنیای ما عیونه   هر کی می خواد بدونه
دنیای ما مار داره    بیابوناش خار داره    هر کی باهاش کار داره    دلش خبر دار داره
دنیای ما بزرگه    پر از شغال و گرگه    دنیای ما همینه     بخوای نخوایی اینه

یارم چو قدح به دست گیرد                        بازار بتان شکست گیرد
هر کس بدید چشم او گفت                         کو محتسبی که مست گیرد
در بحر فتاده ام چو ماهی                         تا یار مرا به شست گیرد
در پای فتاده ام به زاری                          ایا بود ان که دست گیرد
خرم دل انکه همچو حافظ                        جامی زمی الست گیرد

انکه بی باده کند جان مرا مست کجاست؟
انکه بیرون کند از جان و دلم دست کجاست؟
انکه سوگند خورم جز به سر او مخورم
انکه سوگند من و توبه ام بشکست کجاست؟

به دریای غمت دل غوطه ور بی                           مرا داغ فراقت بر جگر بی
به چشمم قطره های اشک خونین                       تو گویی لاله باغ نظر بی
زبس مهر رخت عالم فروزه                                  جهان را دل به مهرت سینه سوزه
فلک را شیوه دایم این چنین بود                           که هر جا چشم امیدی بدوزه
دل از دست غمت زیروزبر بی                               دو چشمانم پر از خون جگر بی
هر ان یار عزیزش ناز ور بی                                 دلش پر غصه جانش پر شرر بی
جدا از رویت ای ماه دل افروز                                 نه روز از شو شناسم نه شو از روز
وصالت گر مرا گردد میسر                                    بود هر روز مو چو عید نوروز
بیا جانا که جانانم تویی تو                                  بیا یارا که سلطانم تویی تو
تو خود دونی که غیر از تو ندارم                            بیا جانا که ایمانم تویی تو

مانده ام در حسرت بالا بلایی روز و شب
جان دهم از دوری دیر اشنایی روز و شب
هر سحر نام تو را با سوز دل سر داده ام
تا مگر بر تو رسد از من صدایی روز وشب
عاشقانه کو به کو شهر شما را گشته ام
تا بیابم شاید از تو ردپایی روز وشب
دل خوشم با خاطرات هر شب تو روزها
بی تو دارم با دل خود ماجرایی روز وشب
پیش رویم قاب عکسی از تو دارم ماه من
روز و شب با یاد تو دارم صفایی روز وشب

   بگذار بگریم منو و بگذار بگریم                              بگذار در این نیمه شب تار بگریم 
او رفت و امید دل من دور شد از من                         بگذار که بر دوری دلدار بگریم
در ماتم پژمردن گل های امیدم                               بگذار که چون ابر به گلزار بگریم
مرغ دل من پر زد و افتاد به دامش                            بگذار بر این مرغ گرفتار بگریم
غمخوارمن خسته به جزدیده من نیست                   بگذار به غمخواری خود زار بگریم
در ورطه ی دیوانگی ام می کشد این عشق              بگذار بر این عاقبت کار بگریم 

با تو این تن شکسته داره کم کم جون می گیره
اخرین ذرات موندن توی رگهام نمی میره
با تو انگار تو بهشتم با تو پرسعادتم من
دیگه از مرگ نمی ترسم عاشق شهامتم من
اگه رو حصیر نشینم اگه هیچ نداشته باشم
با تو من مالک دنیام بی تو در نهایتم من
با تو شاه ماهی دریا بی تو برگ خشک تو ساحل
با تو شکل یک حماسه بی تو یک کلام وافر
بی تو من هیچی نمی خوام از این عمری که دو روزه
نرو تا غم واسه غلبم پیرهنی از عزا بدوزه

گفتم ای دوست مهربانتر باش
بهترینی و باز بهتر باش
ترکم اندر میان راه مکن
یار اغاز و یار اخر باش
با تو یکدل شدن وظیفه ی من
تو هم ای دوست مهر پرور باش
تو که سلطان روح و قلب منی
حاکمی خوب و دادگستر باش
خنده ای کرد و گفت:کز چانم دست بردار و فکر دیگر باش